Claudy overwon haar bipolaire stoornis door opgekropte emoties te omarmen

De 55-jarige Claudy Greijn uit Tegelen kijkt terug op een half leven vol psychische uitdagingen. Hoewel herstel van een bipolaire stoornis weinig voorkomt, slikt ze al twee jaar geen medicijnen meer en voelt ze zich gezond, zowel lichamelijk als geestelijk.. Samen met haar man en twee volwassen kinderen leidt ze nu een bestaan dat ze nooit voor mogelijk had gehouden.

Op jongvolwassen leeftijd werkte Claudy als doktersassistente. Maar eigenlijk lag haar hart bij het zingen. Tijdens een concert van André Rieu en het Strausorkest mocht ze als soliste meezingen. Dankzij dit optreden werd ze aangenomen op het conservatorium in Maastricht.

Nog voor ze begon, kreeg Claudy, toen 23 jaar oud, een psychose tijdens een vakantie in Griekenland. “Ik dacht dat ik Jezus was. Ik deed geen rare dingen, maar ik verloor de grip op de werkelijkheid en was ontzettend bang. Gelukkig mocht ik naar huis vliegen.” In Nederland kreeg ze een antipsychoticum om de waanbeelden te onderdrukken. Ze herstelde volledig.

Volgens haar huisarts kon de psychose eenmalig zijn. Vol goede moed startte Claudy aan haar zangopleiding, waarmee ze helaas voortijdig moest stoppen. “Halverwege de opleiding verloor ze haar stem. Een kijkoperatie wees uit dat er groeven op één stemband zaten, waardoor zingen onmogelijk werd.”

Postnatale depressie

Dat was een tegenvaller, maar Claudy herpakte zich. Ze trouwde en was gelukkig. Toch ging het in 1997 opnieuw mis, toen Claudy moeder werd van een dochter. Ze raakte in een postnatale depressie. “Ik was extreem moe, maar tegelijk overactief. Ik bleef maar doorgaan met zorgen. Na drie maanden moest ik vanwege uitputting worden opgenomen op de Psychiatrische Afdeling van het Algemeen Ziekenhuis (PAAZ) in Venlo.”

Tijdens deze opname kreeg ze haar tweede psychose. Haar herstel was zwaar en intensief. Claudy was zo verzwakt dat ze opnieuw moest leren lopen en weer moest leren fatsoenlijke zinnen te vormen. “Met medicatie mocht ik na een paar maanden naar huis, maar ik bleef nog lang worstelen met depressieve gevoelens. Ik bleef angstig voor een nieuwe psychose, hoewel dit gelukkig daarna nooit meer is gebeurd.”

Nieuwe tegenslagen

Enkele jaren ging het goed, tot in 2003 Claudy’s zoontje werd geboren. “’s Nachts huilde hij veel. Ik wilde mijn man ontzien die overdag werkte, maar door de gebroken nachten raakte ik volledig uitgeput. Na een jaar stortte ik in en volgde er opnieuw een opname van drie maanden op de Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis (PAAZ).” Claudy kreeg de diagnose chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS). “Elke middag moest ik slapen. Voor de zeldzame dagtochtjes had ik een rolstoel nodig.”

Na deze opname bleef ze kwetsbaar. Depressieve periodes wisselden zich af met hypomane fases vol onrust. Uiteindelijk kreeg ze de diagnose bipolaire stoornis. Tussen 1997 en 2011 volgden verschillende opnames. “Ik slikte veel medicijnen en voelde me een lopende chemokar. Tegelijkertijd beleefde ik de wereld alsof ik achter een dikke glasplaat zat. Ik zag hoe mooi het leven was, maar kon er zelf nauwelijks aan deelnemen. De medicatie dempte mijn emoties.”

Vaak moest Claudy de zorg voor haar kinderen uit handen geven. “Dat vond ik vreselijk. Gelukkig stonden vrienden altijd klaar om hen op te vangen. Maar het gemis was groot.”

Coronajaar bleek keerpunt

Omdat het ondanks medicijnen en therapieën slechter ging dan verwacht, vroeg Claudy in 2010 een second opinion. “Deze arts stelde voor om de grote hoeveelheid medicatie af te bouwen tijdens een opname van negen maanden. Dat lukte: ik had daarna nog maar een stemmingstabilisator en merkte verschil: ik kon bij weer mijn emoties en kreeg mijn energie terug. Ik ging zelfs weer hardlopen.”, zegt Claudy blij. “Het leverde een paar mooie jaren op, totdat mijn moeder in 2017 overleed en ik opnieuw in een hardnekkige depressie belandde.”

Het jaar 2020 bleek achteraf een keerpunt. “Ik liep corona op, dat aanvankelijk een nare griep leek. Pas weken later stortte ik volledig in. Ik had nauwelijks energie, kon niet meer rechtop zitten. Hevige zenuwpijn, migraine, hersenmist en extreme overprikkeling maakten alles ondraaglijk. Het bleek longcovid te zijn.”

Het daaropvolgende jaar worstelde ze met lichamelijke klachten, en mede daardoor depressieve gevoelens. Het werd zo zwaar dat Claudy een rTMS-behandeling onderging, een therapie waarbij met magnetische pulsen delen van de hersenen worden gestimuleerd om depressieve symptomen te verlichten. “Dat hielp tegen mijn depressie, maar lichamelijk bleef ik een wrak. Ik liep met een rollator, gebruikte een rolstoel en bracht het grootste deel van de dag door in bed.”

Yoga via Youtube

Ondertussen ging Claudy zelf op zoek naar oplossingen. “Doordat ik veel in bed lag, ontdekte ik hoe sterk gedachten, gevoelens en ademhaling mijn energieniveau beïnvloedden. Lange tijd was ik bang dat te veel emoties me psychotisch zouden maken, maar het tegendeel bleek waar: ik voelde me juist stabieler als ik ze toeliet. Ook kwam ik erachter dat mijn klachten verminderden dankzij yoga nidra.Ik deed dat gewoon thuis via Spotify of YouTube. Ik kreeg rust in mijn hoofd en lichaam. Opmerkelijk genoeg kwamen de migraine en hersenmist terug zodra ik actief werd. Dan ging mijn stresssysteem weer aan.”

De huisarts raadde Claudy SOLK-begeleiding aan: ze moest leren omgaan met haar Somatisch Onvoldoende verklaarde Lichamelijke Klachten. “Maar ik wilde meer: ik wilde herstellen. Op internet vond ik het boek ‘Weg van de pijn‘ van Saskia de Bruin, geïnspireerd door de mindbody-theorie van dr. Sarno. Deze Amerikaanse revalidatiearts stelt dat onbewust onderdrukte emoties lichamelijke klachten kunnen veroorzaken. Dat intrigeerde me: “Bij de psychiater praatte ik over wat ik me bewust kon herinneren, terwijl 95 procent van je emoties onbewust is. Ons brein filtert veel weg. Het fascineerde me: zou daar de sleutel kunnen liggen?”

Emmertje leeggooien

De vraag was hoe ze bij haar onderbewuste kon komen. Ze stuitte op de schrijfmethode van Nicole Sachs, een Amerikaanse psychotherapeute. En probeerde die uit: “Tijdens zo’n sessie maak je contact met je onderbewuste gevoelens. In een veilige omgeving zet je een timer op 20 minuten en vraagt aan je ‘innerlijke kind’ wat het kwijt wil. Dan begin je te schrijven, sneller dan je kunt denken. Het gaat erom dat je gevoelens en herinneringen vrij laat stromen. Zo kun je emotionele blokkades opruimen en je innerlijke rust herstellen. Je gooit als het ware je ‘emmertje’ leeg.”

Claudy merkte dat haar zenuwstelsel geleidelijk rustiger werd. “De heftige zenuwpijn, die vaak overal in mijn lichaam opvlamde, nam af. Ik voelde mijn energie terugkomen, in enkele maanden was ik van mijn klachten af.

Uiteindelijk ontdekte Claudy zò ook de diepere oorzaak van haar psychische problemen. De zoektocht bracht haar terug naar haar jeugd. Op 12-jarige leeftijd waren twee neefjes van haar overleden. Negen maanden later verloren goede vrienden hun zoontje aan wiegendood. Ze had niet intense verdriet nooit kunnen verwerken, waardoor ze jarenlang met een gevoel van diepe eenzaamheid en machteloosheid bleef rondlopen. “Blijkbaar lagen deze traumatische gebeurtenissen aan de basis van mijn latere depressies en lichamelijke klachten.”

Ademhaling als anker

Alsof Claudy niet genoeg voor haar kiezen had gehad, werd er in 2024 een agressieve vorm van borstkanker geconstateerd. Ze begon direct met chemotherapie. “Het was vooral voor mijn zenuwstelsel een beproeving: dat was net vrij van oud zeer.” Ondanks de zware tijd lukte het Claudy in balans te blijven. “Ik schreef de heftige emoties letterlijk uit mijn lijf. Daarnaast deed ik regelmatig yoga nidra en gebruikte andere ontspanningstechnieken. Hoe groot de crisis ook was, ik voelde wat ik nodig had en handelde daar ook naar. Lief zijn voor mezelf bleek cruciaal.”

Ze deed meer op op leefstijlgebied. “Sinds 2022 doe ik aan intermittent fasting; hiermee verbeterde ik mijn darmmicrobioom. Om mijn metabolisme en ademhaling te ondersteunen neem ik volgens de Wim Hof-methode regelmatig een koude douche. Ademhaling is mijn anker geworden; ik was het gevoel met mijn lichaam volledig kwijtgeraakt.” Claudy had ook veel aan de inzichten van Louise Hay, een Amerikaanse pionier op het gebied van positieve affirmaties. “Met bewuste, opbouwende gedachten kun je je mindset en welzijn veranderen.”

Bijzondere bonus

Terugkijkend op haar herstel noemt Claudy het een geschenk dat ze longcovid kreeg. “Het waren mijn lichamelijke klachten waardoor ik de mindbody-theorie ontdekte. Daarmee wist ik zelfs mijn bipolaire stoornis stabiliseren. Ik voel me gezonder én gelukkiger dan ooit.” Claudy kreeg nog een bijzondere bonus toe: haar zangstem kwam terug. “Blijkbaar zat die jarenlang verborgen onder al mijn emoties. Een mooier herstel had ik mij niet kunnen wensen.”


Claudy wil methaar herstelverhaal andere losgenoten inspireren. Dat doet ze via haar blog: Welkom achter mijn voordeur.

(Peer) support en steun:

Meer lezen: vermelde boeken in dit artikel